แม่พุดจีบ

ร่าง ร่างหนึ่ง ลมหายใจแผ่วเบาสัญญานอย่างเดียวที่บอกว่าเธอยังมีชีวิต

นอนแผ่หราบนเตียงกว้าง ที่หมุนพาเธอไปเรื่อยๆ

ในจินตนาการ ไม่ใช่ความฝันแน่ละ เพราะเธอหลับตาไม่ลงเลย

แม้ว่าจะพยายามเท่าไหร่ สิ่งที่ทำให้เธอหลับได้มีเพียง

ความเหน็ดเหนื่อย ที่ทนๆๆ จนทนไม่ไหว

เมื่อหลับตาลง เธอเผชิญหน้ากับความฝันอันโหดร้าย

ที่ทำร้ายเธอครั้งแล้วครั้งเล่า

ไม่เข้าใจว่าทำไม มันถึงฝันถึงเหตุการณ์ประมาณนี้ในทุกๆครั้งที่หลับตาลง

เหตุการณ์ที่ทำให้คิดถึงประโยคเหล่านี้

อย่ามาสอน ....ทำไรคิดดีแล้ว

วุฒิภาวะ....สูงกว่าจุ๋มเยอะ

....ถามหน่อย  จุ๋มสามารถอยู่ด้วยตัวคนเดียวได้ยัง

ไม่ต้องพึ่งผู้ปกครอง ถ้าทำได้แล้วค่อยมาว่ากัน

อย่าคิดอะไรง่ายๆ ไม่ใช่ชีวิตมหาลัย  มีแต่ความคิดอยู่ไม่รอดในสังคมหรอก

คิดดีแล้วกินอะไร  กินหญ้าหรอไง คิดชั่วๆดิ  รวยเยอะแยะ

ดีแล้ว  จะได้ตัดใจไปซะ  เพราะอีกหน่อยก้อไม่ได้คุยแระ

....คงไม่ได้เล่น  จะไปเมกาแล้วเดือนหน้า

ไม่อยากไปโดนบังคับให้ไป  เบื่อ

ไม่ได้เบื่อที่จะได้ไปอยู่ เบื่อสิ่งที่ต้องไปทำ

วันนี้แม่บอกให้ไปเมกาเดือนหน้า

ไปอยู่เลย ไม่ต้องกลับมาแล้ว

ให้ไปแต่งงานกับ ลูกเพื่อนแม่ เหน....เปนไรนิ

สั่งอย่างกะสั่งกับข้าว เบื่อ เรื่องธุรกิจไง ทำใจ

ถึงได้บอกเบื่อ เปนคนดี

คุยไปก้อไม่ได้ช่วยไรหรอก  ยังไงก้อต้องเปนไปตามนั้น

ทำใจแระวันนี้  ตอนเยนก้อเพิ่งคุยกับน้อง...

น้อง...คงไปเล่าโทรมาร้องไห้อีก  ให้ทำไง

ตัดได้ก้อจะตัดให้หมด จะเที่ยวให้คุ้มเลย  ก่อนไป

จะเริ่มพรุ่งนี้  เที่ยวให้มันสะใจ

ดีแล้วไง เคยเจอกันแล้ว ไม่ได้คิดว่าเลวร้ายหรอก

แต่ ยัง ไม่ คิดว่าจะต้องแต่งเรวขนาดนี้

ไม่ชอบฝรั่งไง   ชอบคนเอเชีย  เกาหลี  ญี่ปุ่น  แบบนี้

นี้ถ้า.....กลับมา  แบบจิงจัง.....ก้อพร้อม

ใครว่าไรไม่สนอยู่แล้ว

......ยังรักพี่......อยู่ใช่มั้ย   อืมมม

ก้อ ตะหงิดๆอยู่แล้วว่าทำไม แอนนี่ ถึง โทรมาเมื่อวาน

บอกว่าโทรมาคุยเล่นเฉยๆ  ไม่ได้คุยกันเปนปีๆแระ

อยู่ดีๆโทรมา มารู้วันนี้ เบื่อเลย

ก้อไม่ได้ว่าผู้หญิงเค้าไม่ดีหรอกนะ  แต่ไม่ชอบที่ทำกับ....เหมือนสิ่งของ

เฮ้ออออ ยังหรอกแต่ต้องไปไง ไม่รู้แต่งตอนไหน

ไม่อยากคุยอ่ะ  ไม่อยากให้เหลือความทรงจำอะไรเลย 

 ถือว่า...ขอละกัน  ไม่มีอะไรคุยด้วย  เบื่อชีวิตอยู่  ขอเวลาอยู่กับตัวเอง ละกัน

อยากอยู่กับตัวเอง

คุยในเอมแทนละกันจนกว่า....จะไป 

ถ้าออนนะ

งั้น  บอกลากันตรงนี้เลย  ....ไปแล้วนะ  เมา ด้วย เครียด ปวดหัว

บายลาก่อน

โชคดีกับชีวิต

ถามว่าเจ็บแค่ไหน วันนี้ตอบได้แล้วละ

มันเหมือนเข็มนับพันเล่มทิ่มแทงหัวใจผู้หญิงคนหนึ่งตลอดเวลา

ไม่มีเลือดเหลืออยู่หล่อเลี้ยงหัวใจเธอแล้วในวันนี้

แต่ถ้าถามว่าคิดยังไงกับประโยคเหล่านั้น

ขอไม่ตอบ

เวลาจะบอกทุกอย่างแก่เธอ โลกไม่กว้างหรอก  แคบจะตาย

ณ  วันนั้น    ตี 1 .13     3 เมษายน  2552

ณ   ตอนนี้    ตี 4 .47  12 สิงหาคม 2552

เธอค่อยๆดึงเข็มออกทีละเล่มๆ ตัวเธอชา มือไม้สั่น มันเจ็บปวด

เธออดทน เธออ้างว้าง ไม่ใช่แค่เลือดที่ไหลหมดตัว

น้ำตาเธอก็ใกล้หมดแล้วเหมือนกัน

ถ้าใครผ่านมาอ่าน อย่าคิดว่ามันเป็นเรื่องเศร้าเลย

มันก็แค่เรื่องลวงโลก เรื่องสนุกๆ ของคนที่เอาเข็ม

นับพันเล่มมาทิ่มแทงคนที่รักตัวเองจนหมดหัวใจเท่านั้นเอง

^__^ ยิ้มแบบคุณโดมที่ดูเรียบ ทรงพลังและดูจะไร้สิ้นความสนใจสิ่งใดในโลก

สักวันคงทำได้อย่างคุณโดม ดูเหมือนเย็นชา และไร้หัวใจ